นักศึกษาให้เพื่อนยืมบัญชีไปขายของออนไลน์ สุดท้ายโดนอายัด ไม่มีเงินจ่ายค่าหอ ต้องนอนใต้ตึกคณะ

ผู้สื่อข่าวเดินทางไปพบชาย อายุ 22 ปี นักศึกษาชั้นปีที่ 3 หลังได้รับการร้องเรียนว่า โดนเพื่อนนักศึกษาชาวเวียดนาม ยืมบัญชีธนาคารไปขายของออนไลน์ หลังจากนั้นก็โอนอายัดบัญชี ทำให้เงิน กยศ.ที่โอนเข้ามาไม่สามารถนำออกมาใช้ได้ เพื่อนก็หายหน้า พอติดต่อไปยังพนักงานสอบสวนที่อายัดบัญชีก็ไม่สามารถติดต่อได้ จึงได้มาขอความช่วยเหลือจากตำรวจโรงพักเมืองอุดรธานี ตนเดือดร้อนเพราะไม่มีเงินจ่ายค่าหอพัก ต้องโดนไล่ออกจากหอพัก มานอนใต้ตึกคณะในมหาวิทยาลัยเพราะไม่มีที่ไป และไม่มีเงิน

ตนเป็นชาว อ.พรเจริญ จ.บึงกาฬ อาศัยอยู่กับยาย เพราะพ่อแม่แยกทางกัน ยายเลี้ยงดูและส่งเสียให้ตนเรียนด้วยเงินคนชรา พอเรียนจบ ม.6 ตนได้กู้ยืมเงิน กยศ.เรียนต่อมหาวิทยาลัย นอกจากเงินค่าเทอมแล้ว ก็มีเงินค่าใช้จ่ายเดือนละ 3,000 บาท ซึ่งจ่ายค่าหอพักเดือนละ 2,200 บาท รวมค่าน้ำค่าไฟก็หมดพอดี ส่วนค่าใช้จ่ายตนต้องไปหาทำงานพาร์ทไทม์ จะได้ค่าจ้างวัน 200 บาท ตนก็จะเก็บไว้ใช้จ่าย ทำให้ได้รู้จักกับนักศึกษาชายชาวเวียดนาม ชั้นปีที่ 4 แต่ไม่รู้จักชื่อ เพราะไม่สนิท ซึ่งมาทำงานพาร์ทไทม์เช่นเดียวกัน

ปลายเดือนสิงหาคมเพื่อนนักศึกษาชาวเวียดนามได้มาขอยืมเลขที่บัญชีธนาคารจากตน อ้างว่าขายของออนไลน์ แต่ไม่มีเลขบัญชีให้ลูกค้าโอนเข้า ตนคิดว่าไม่น่าจะมีปัญหาอะไร ก็ให้เลขที่บัญชีไป หลังจากนั้นก็มีเงินเข้าบัญชี 5 หมื่นบาท ตนก็กดเงินให้เพื่อนชาวเวียดนามไป หลังจากนั้น 2 สัปดาห์ บัญชีก็โดนอายัด ไม่สามารทำธุรกรรมการเงินได้อีกเลย พอใกล้เปิดเทอมตนจึงไปปรึกษาตำรวจว่าจะแก้ไขอย่างไร ตำรวจจึงได้แนะนำให้ตนโทรไปที่โรงพักที่อายัดบัญชี ตนโทรไปครั้งแรกร้อยเวรเจ้าของคดีก็รับสาย แต่บอกว่ายังไม่สะดวกคุย พอตนโทรกลับไปอีกก็ไม่รับสายแล้ว

ตนไม่ได้จ่ายเงินค่าหอพักมา 2 เดือนแล้ว ด้วยความเกรงใจ ตนจึงขอย้ายออกจากห้อง ฝากกระเป๋าเสื้อผ้าไว้ที่หอพัก ขอเวลาแก้ไขปัญหาเรื่องโดนอายัดบัญชีธนาคาร แล้วจะนำเงินมาจ่ายค่าหอพัก 4,400 บาท ตอนเช้าตนมาเรียนตามปกติ จนถึงเวลา 11.00 น.ตนก็จะเดินไปทำงานพาร์ทไทม์ที่ศูนย์การค้า แล้วเดินกลับมาที่มหาวิทยาลัย เพื่อสอบถามเพื่อนๆ ว่ามีงานกลุ่มอะไรให้ทำช่วย หากมีงานทำที่ใต้ถุนคณะก็จะทำช่วยเพื่อน ตกดึกก็จะนอนที่ใต้ถุนคณะ ซึ่งปกติก็จะไม่อนุญาตให้นักศึกษาค้างคืน แต่ตนไม่มีที่ไปก็ต้องนอนที่ใต้ถุนคณะ และรีบตื่นแต่เช้าไปอาบน้ำในห้องน้ำ เพื่อเตรียมตัวไปเรียน

เช้าวันนี้ได้เดินจากมหาวิทยาลัยไปที่โรงพักเมืองอุดรธานี ประมาณ 1.5 กิโลเมตร เพื่อขอคำปรึกษากับตำรวจ และขอความช่วยเหลือให้ตำรวจโทรประสานตำรวจที่โรงพัก เพื่อเปิดล็อกบัญชีธนาคาร นำเงินมาจ่ายค่าหอพักและค่าใช้จ่าย ซึ่งตำรวจก็พูดในทำนองว่า ตนนำบัญชีไปทำบัญชีม้า แต่ก็ยอมโทรติดต่อให้ แต่พูดแค่คำสองคำก็วางสาย ตำรวจได้แนะนำให้ตนใช้เงินสดไปก่อน แต่ก็แนะนำให้ตนไปสอบถามขอข้อมูลที่ห้องแจ้งความคดีออนไลน์ ก็จะได้ชื่อตำรวจเจ้าของคดีมา

เรื่องนี้ยายก็รู้เรื่อง แต่ยายไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร เพราะยายมีแค่เงินคนชราที่ใช้ดำรงชีพ ตนก็ไม่รบกวนยาย ส่วนเพื่อนชาวเวียดนามที่ทำให้ตนต้องเดือดร้อน ก็ไม่อยากโทษเพื่อน ตนอยากโทษตัวเองมากกว่าที่ไปเชื่อใจไว้ใจคนอื่น ตนคิดว่าเพื่อนชาวเวียดนามจากบ้านมาเรียน อยู่ห่างไกลบ้าน คงจะไม่มีอะไร เหตุการณ์ครั้งนี้เป็นอุทาหรณ์ สอนให้ตนรู้ว่า อย่าเชื่อใจใครเป็นอันขาด แม้แต่เพื่อน เพราะจะทำให้เราเดือดร้อน