ผอ.โรงพยาบาลมุกดาหาร ยอมรับผิดรักษาล่าช้า เหตุมีผู้ป่วยวิกฤตเข้าพร้อมกัน หลังชายวัย 65 ปวดท้องรุนแรง รอรักษานาน 4 ชั่วโมง สุดท้ายเสียชีวิต

จากกรณีครอบครัวของ ชาย อายุ 65 ปี มีอาการปวดท้องรุนแรง รอรักษาที่โรงพยาบาลนานกว่า 4 ชั่วโมง สุดท้ายเสียชีวิต ที่โรงพยาบบาลของรัฐแห่งหนึ่ง ในจังหวัดมุกดาหาร ซึ่งต่อมาลูกสาวของผู้เสียชีวิตได้โพสต์ตัดพ้อ พร้อมกับสะท้อนถึงปัญหา ในการรักษาล่าช้าจนทำให้พ่อเสียชีวิต เกิดเหตุเมื่อวันที่ 12 สิงหาคม 2569

ล่าสุด ผู้สื่อข่าวเดินทางไปยังโรงพยาบาลดังกล่าวเพื่อขอคำชี้แจง โดยมีแพทย์หญิงนภาพร เกียรติดำรง ผู้อำนวยการโรงพยาบาลมุกดาหาร นายแพทย์วิลาศ นรินทร์ รองผู้อำนวยการฝ่ายการแพทย์ และบุคลากรที่เกี่ยวข้องให้ข้อมูล โดยแพทย์หญิงนภาพร กล่าวแสดงความเสียใจต่อครอบครัว พร้อมชี้แจงว่า เมื่อมาถึงโรงพยาบาล ผู้ป่วยได้รับการคัดกรองเป็นผู้ป่วยฉุกเฉินระดับที่ 2 หรือสีชมพู ซึ่งมีความเร่งด่วนรองจากระดับที่ 1 หรือสีแดง อันเป็นกลุ่มวิกฤตสูงสุดตามแนวทาง ผู้ป่วยระดับสีชมพูควรได้รับการประเมินอาการซ้ำทุก 30 นาที แต่กรณีนี้มีช่วงห่างของการติดตามประมาณ 1 ชั่วโมง จึงยอมรับว่ากระบวนการดังกล่าวล่าช้ากว่ากรอบเวลาที่กำหนด

ผู้อำนวยการโรงพยาบาล อธิบายว่า ขณะนั้นมีผู้ป่วยระดับสีแดงเข้ามาพร้อมกัน ได้แก่ ผู้ป่วยถูกงูเห่ากัด ซึ่งมีอาการรุนแรงจนต้องใส่ท่อช่วยหายใจ และผู้มีภาวะหัวใจหยุดเต้นจากการติดเชื้อในกระแสเลือด ทำให้บุคลากรต้องเร่งช่วยเหลือผู้ที่อยู่ในภาวะคุกคามต่อชีวิตก่อน อย่างไรก็ตามแพทย์หญิงนภาพร ย้ำว่า สถานการณ์ดังกล่าวไม่ใช่ข้อแก้ตัว และโรงพยาบาลยอมรับความล่าช้าในส่วนของการประเมินซ้ำ

เมื่อพบว่า ชาย อายุ 65 ปี มีอาการรุนแรงขึ้น ทีมรักษาได้ประสานแพทย์เฉพาะทางด้านหลอดเลือดและส่งตรวจ CT Scan ผลปรากฏว่า หลอดเลือดแดงใหญ่ในช่องท้องโป่งพองและฉีกขาด ซึ่งในทางการแพทย์ถือเป็นภาวะวิกฤตสูงที่สุดของความผิดปกติในหลอดเลือดดังกล่าว จากนั้นสัญญาณชีพของผู้ป่วยอ่อนลง ก่อนเสียชีวิตในที่สุด แพทย์หญิงนภาพร กล่าว

นายแพทย์วิลาศก ล่าวเพิ่มเติมว่า โรงพยาบาลจะนำกรณีนี้เข้าสู่กระบวนการทบทวน เพื่อปรับปรุงระบบดูแลผู้ป่วยให้มีประสิทธิภาพมากขึ้น โดยให้ความสำคัญกับการติดตามอาการอย่างต่อเนื่อง ความปลอดภัย และโอกาสรอดชีวิต พร้อมนำข้อบกพร่องมาเป็นบทเรียนในการพัฒนาแนวทางปฏิบัติ และป้องกันไม่ให้เกิดเหตุการณ์ลักษณะเดียวกันซ้ำ

ทั้งนี้ข้อสังเกตที่ว่า หากได้รับการตรวจและรักษาเร็วกว่านี้ ผู้ป่วยอายุ 65 ปี อาจมีโอกาสรอดชีวิต เป็นความเห็นของครอบครัว ส่วนระยะเวลาการรักษามีความสัมพันธ์กับการเสียชีวิตหรือไม่ จำเป็นต้องพิจารณาจากเวชระเบียน ลำดับการดูแล และข้อวินิจฉัยของผู้เชี่ยวชาญอย่างรอบด้าน เพื่อให้เกิดความกระจ่างและเป็นธรรมแก่ทุกฝ่าย