“ไม่ว่าจะยศอะไร ก็หนึ่งชีวิตเท่ากัน” ร้อยตรีเผยความหมายของคำว่า ‘เสียสละ-กล้าหาญ-สามัคคี’ ที่ได้เรียนรู้จากสนามรบ

เพจเฟซบุ๊ก กองบัญชาการกองทัพไทย Royal Thai Armed Forces Headquarters ได้โพสต์ข้อความระบุว่า “สารจากนักรบ”

บทความนี้อาจจะยาวสักหน่อยนะครับ กระผม ร้อยตรี ธนาวุธ เวชสงเคราะห์ ผู้บังคับหมวดปืนเล็ก กองร้อยอาวุธเบา กองพันทหารราบที่ 3 กรมทหารราบที่ 16 นักเรียนเตรียมทหาร รุ่นที่ 61 และนักเรียนนายร้อยพระจุลจอมเกล้า รุ่นที่ 72

สมัยผมเป็นนักเรียนนายร้อยพระจุลจอมเกล้า ผมเคยได้รับฟังคำสอนมากมายสมัยเป็นนักเรียน แต่ตอนนั้นผมเองได้แค่ฟังแต่ก็ยังไม่เคยเข้าใจ จนวันนึงที่ผมต้องพาลูกน้องตบเท้าเข้าสนามรบ ทำให้ผมนั้นได้เข้าใจอะไรหลายอย่างอย่างลึกซึ้ง

ผมได้เข้าใจความหมายของคำว่า “เสียสละ” ซึ่งมีค่ามากกว่าคำว่า “หน้าที่” เมื่อเราต้องไปเผชิญความเหนื่อยยากลำบากหรือภัยอันตราย ที่ทั้งรู้ว่าอาจจะเกิดการสูญเสียหรือทุพพลภาพ เราสามารถตัดสินใจได้ว่าเราจะไปหรือไม่ไป เราสามารถละทิ้งหน้าที่ได้ด้วยการหนีหรือถอยหลังกลับแต่เมื่อเราตัดสินใจที่จะไปนั่นคือ "เสียสละ"

คำว่า “กล้าหาญ” คือการตัดสินใจ ไม่ใช่ผลการปฏิบัติ เพราะเมื่อประเมินสถานการณ์แล้วรู้ว่าเรากำลังจะไปตายหรือสูญเสีย แต่เราก็ยังคงจะไป ไม่ว่าผลการปฏิบัติจะเป็นอย่างไร ตอนนั้นคุณคือ คนที่กล้าหาญ

ความอุ่นใจเกิดขึ้นเมื่อในสนามรบไม่มีเราคนเดียว แต่มีกำลังพล นายสิบ น้องพลทหารที่อยู่เคียงข้าง ดังนั้น เราต้องรักเขาเหมือนที่เรารักชีวิตตัวเอง

เราเป็นผู้นำในตำแหน่งได้ แต่ลูกน้องจะตามหรือไม่ตามเรานั้น มันอยู่ที่ “ความเชื่อมั่น” ดังนั้น ความเป็นผู้นำมีความหมายและจิตวิญญาณที่ลึกซึ้ง เหมือนที่พี่บุ๊คบอก (ร้อยตรีเกียรติวงศ์ สถาวร) ที่ได้ปฏิบัติหน้าที่จนสูญเสียขาจากการเหยียบกับระเบิด เพื่อเจาะทางในการยึดพื้นที่บริเวณปราสาทตาควาย “ถ้าเราไม่เข้า ลูกน้องก็ไม่ตาม ถ้าลูกน้องไม่ตามภารกิจก็ไม่สำเร็จ” แต่ความจริงแล้ว แม้เราจะเข้า แต่ลูกน้องก็เลือกได้ที่จะไม่ตามเรา แต่ที่ลูกน้องเขาตามเรา เพราะเขาเชื่อมั่นในตัวของผู้นำ

เมื่อเราตัดสินใจตบเท้าออกจากบังเกอร์ หรือที่มั่น หรือผ่านแนวลวดหนามฝ่ายเราออกไป เข้าในพื้นที่ของอริราชศัตรู เราได้ทำใจและเตรียมตัวที่จะตายไปแล้ว 100% ถ้าพิการหรือรอดกลับมาคือ กำไรและความโชคดี

เหรียญเชิดชูเกียรติ และเหรียญกล้าหาญ จริงๆ แล้วไม่ได้มีค่ากับคนที่เสียชีวิตไปแล้ว เพราะเขาคงไม่รับรู้ แต่มีค่ากับคนที่สูญเสียอวัยวะ ร่างกาย และครอบครัวของผู้เสียชีวิต ทุกครั้งที่เศร้าหรือเสียใจ อย่างน้อยเมื่อมองย้อนมามันคือเครื่องเตือนใจว่า การจากไปหรือความสูญเสียนี้เพื่อประเทศชาติ ซึ่งเต็มไปด้วยความกล้าหาญและเสียสละ ความทุกข์ความเศร้านั้นก็จะเบาบางลง (คนที่ออกไปรบจริงๆ ผมเชื่อว่าจะคิดเหมือนผมทุกคนนะครับ ไม่อยากได้เงิน 10 ล้าน หรือเหรียญกล้าหาญอะไรหรอก ขอแค่เราไปทำภารกิจเพื่อประเทศชาติให้สำเร็จ และรอดปลอดภัยกลับมาหาครอบครัว มีค่ามากกว่า) เพราะผมรอดจากเหตุการณ์ปะทะที่ช่องอานม้าคืนวันที่ 28 ก.ค. 2568  ก่อนจะยุติการยิง เหมือนผมได้มีชีวิตใหม่ ผมจึงมองว่าสิ่งอื่นๆ เป็นเรื่องเล็กน้อยไปเลย

วันที่ผมกับลูกน้องตัดสินใจจะปฏิบัติหน้าที่ร่วมกัน ผมไม่เคยคิดที่จะไปฆ่าหรือตัดหัวใคร ผมคิดแค่เพียงว่าผมมาทำหน้าที่ ทหารกัมพูชาบางคนเขาก็มีครอบครัว เขาก็ไม่ได้อยากให้เกิดสงคราม แต่เขาก็ต้องทำตามคำสั่งผู้นำ และทำเพื่อประเทศชาติของเขา และทำตามสิ่งที่เขาเชื่อ

“ความสามัคคี” คือหัวใจสำคัญของ “ชัยชนะ” ในการรบปัจจุบันนั้นเราต้องปฏิบัติการทางการเมืองตั้งแต่ระดับรัฐบาล ทางการทหาร การข่าว หรือสิ่งต่างๆ ควบคู่กัน ความรักความสามัคคีจึงเป็นส่วนสำคัญของความสำเร็จ ดังนั้นเราต้องมีเป้าหมายที่ชัดเจน การปฏิบัติที่สอดคล้องกัน และไปในทิศทางเดียวกันนั่นคือ “ความสามัคคี”

ผมขอขอบคุณคนไทยทุกคนที่เป็นแนวหลัง ที่ส่งกำลังใจให้ทหารไทย พร้อมทั้งช่วยเหลือหรือสนับสนุนทุกสิ่งทุกอย่างในการปฏิบัติหน้าที่ มันคือความสามัคคีและเสียสละที่มีค่ามากกว่าสิ่งใด

การรบย่อมมีการสูญเสีย ไม่ว่าจะมากหรือน้อย เป็นสิ่งที่ทหารทุกคนรับรู้และเข้าใจ แต่ขอให้การสูญเสียนั้นไม่สูญเปล่า ไม่เกี่ยวข้องกับผลประโยชน์ส่วนตนของผู้หนึ่งผู้ใด เป็นการสูญเสียเพื่อประเทศชาติและอธิปไตย ย่อมเป็นการสูญเสียที่มีคุณค่า สมเกียรติ และภาคภูมิใจอย่างสูงสุดของทหาร

“เมื่ออยู่ในสนามรบ ไม่ว่าจะยศอะไร ก็หนึ่งชีวิตเท่ากัน” ทุกชีวิตนั้นมีคุณค่า เพราะทุกคนมีเลือดเนื้อ มีร่างกาย จิตใจ และคนที่รักรออยู่ พลทหาร นายสิบ นายร้อย เราฝากชีวิตไว้ด้วยกัน ในการสู้รบเราหวังให้ประเทศชาติสงบสุข รักษาไว้ซึ่งอธิปไตย ได้แผ่นดินที่เคยเป็นของเราคืนมา ปราศจากการรุกราน ดูถูก เอาเปรียบ หรือกลั่นแกล้งคนไทย

“แผ่นดิน” คือบ้านหลังใหญ่ที่มีคนไทยอาศัยอยู่ เรามีเกียรติ เรามีศักดิ์ศรี และเราจะไม่ยอมให้ใครมาดูถูกรังแกหรือเหยียดหยาม คำว่า “เอกราช” คือความภาคภูมิใจของคนไทยทุกคน ดังนั้น การที่ทหารได้ตบเท้าเข้าสนามรบ คือเกียรติอย่างสูงสุด

ผมตัดสินใจให้ทุกอย่างกับประเทศชาติ และอาชีพที่ผมรัก แม้กระทั่งชีวิต ผมให้อะไรไปมากกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว ผมเสียใจที่ผมพาลูกน้องเข้าไป กลับเป็นผมเองที่รอดกลับมา ผมเสียใจและร้องไห้ทุกครั้งที่นึกถึงรอยยิ้ม คำพูด ความรักของลูกน้องที่มีต่อผม ทุกสิ่งทุกอย่าง ทุกเหตุการณ์ ทุกความทรงจำ ทุกความรู้สึก ผมจะจดจำมันไปตลอดชีวิตรับราชการ

ผมหวังว่าบทความนี้จะแทนคำขอบคุณ และมีประโยชน์ต่อผู้ที่อ่าน และเป็นการสดุดีผู้ที่เสียชีวิตจากการปฏิบัติหน้าที่ทุกคน ขอบพระคุณครับ

#ไทยนี้รักสงบแต่ถึงรบไม่ขลาด