‘แบงค์ แคลช’ เล่าความหลัง 30 ปีที่แล้ว เมื่อครั้งเป็นลูกศิษย์ ‘อ.สกล’

‘แบงค์ ปรีติ บารมีอนันต์ หรือ แบงค์ วงแคลช’ ได้โพสต์ภาพเมื่อครั้งเป็นนักบอลของโรงเรียน ซึ่งมีผู้ฝึกสอนคือ ‘อ.สกล เกลี้ยงประเสริฐ’ ปัจจุบันเป็นผู้ฝึกสอนของทีม ‘หมอนทองวิทยา’ พร้อมเล่าเรื่องราวในอดีตว่า

ผมไม่แปลกใจเลยที่เห็นรูป อ.สกล เกลี้ยงประเสริฐ ที่ผมคุ้นชินอยู่เต็มหน้าเพจไปหมด มาครับผมจะเล่าให้ฟัง

ตอนผมอายุ 12 ปี ผมมีความมุ่งมั่นเป็นอย่างมากที่จะสอบเข้าโรงเรียนราชวินิตบางแก้วให้ได้ ในโควตานักฟุตบอล ซึ่งผมเข้าร่วมทดสอบทั้งฝีเท้า ร่างกาย รวมถึงเข้าสอบวิชาการแบบคนอื่น ๆ ผมยังจำวันประกาศผลสอบได้ว่า คุณแม่ผมดีใจมากที่สอบวิชาการติด แต่ผมไม่ได้ยินดีอะไรมากนัก เพราะผมสอบโควตานักฟุตบอลไม่ติด

แต่ผมยังไม่หมดหวัง ตอน ม. 1 ระหว่างที่เรียนไปในปีนั้น ผมพยามคุยกับอาจารย์หลาย ๆ ท่าน เพื่อขอเข้าร่วมทีม เผื่อจะมีโควตาเหลือ เอาตรง ๆ คือขอให้ผมเป็นตัวแถมก็ได้ สรุปผมก็ได้เข้าทีมฟุตบอลของโรงเรียนจนได้

ด้วยอายุ จริง ๆ ผมควรจะต้องอยู่ในทีมรุ่นอายุ 12 ปี แต่ด้วยส่วนสูง 172 ซม. ของผมในตอนนั้น ทำให้ผมต้องขึ้นไปอยู่ในรุ่นอายุ 14 ปีแทน และนั่นทำให้ผมรู้สึกได้เลยว่า แทบจะไม่มีโอกาสเล่นตัวจริงได้เลย แม้จะดูเก่งอยู่บ้างในฟุตบอลพลาสติกสนามเล็ก แต่มันคนละเรื่องกับฟุตบอลสนามใหญ่ ที่มีรุ่นพี่มากประสบการณ์ ร่างกายแข็งแรง กล้ามขากล้ามเนื้อน่องเต่ง ๆ เป็นมัด รุ่นพี่หลายคนผ่านแชมป์ กทม. และเเชมป์กรมพละฯ มาแล้วทั้งสิ้น

ผมยังจำวันที่ได้รองแชมป์กรมพละฯ ปี 2538 ที่ทีมราชวินิตบางแก้ว พ่ายเทพศิรินทร์ไป 0-2 ภาพจำเต็มไปหมด เราเห็นรถบัสของนักฟุตบอลโรงเรียนต่าง ๆ เช่น อัสสัมศรีราชา ที่เป็นรถโค้ชคันใหญ่ติดแอร์ รถของเทพศิรินทร์ก็สวยงาม เราได้แต่คิดในใจว่า “โรงเรียนเหล่านี้รวยจัง เท่ว่ะ”

ตัดภาพมาเรา มีรถกระบะ 1 คัน และพวกเราอยู่ในรถตู้ Isuzu Buddy คันเก่า ๆ ที่ถูกดัดแปลงโดยการถอดเบาะทั้งหมดออก และใส่เบาะยาว 2 ข้าง เหมือนรถสองแถว ผมนั่งบนพื้นตรงกลางกับกระติกน้ำ ในฐานะตัวสำรองและน้องคนเล็ก เลยโดนแกล้งตลอดทางทั้งขาไปและขากลับ เป็นเรื่องธรรมดาเฮฮากันไป

ไม่ต้องเดาครับ อ.สกล นี่เเหละ ที่เป็นคนขับพาเด็ก ๆ ไปแข่งด้วยตัวเอง

สรุปในวันนั้น ผมได้ลงเล่นใน 10 นาทีสุดท้าย ในตำแหน่งกองกลางตัวรับ (ถ้าผมจำไม่ผิด) คำว่า “แบงค์… มึงไปวอร์ม” ยังติดหูผมอยู่จนถึงวันนี้ เพราะเป็นครั้งแรกใสนามจริง และเป็นในรอบชิงถ้วยใหญ่ที่สุดของฟุตบอลนักเรียนอีกต่างหาก ขอบพระคุณอาจารย์ที่ให้โอกาสครับ

ผมอยู่ในทีมโรงเรียนจนถึง ม.3 หลังจากนั้น อิทธิพลของดนตรีก็เข้าสิงร่างผมอย่างเต็มตัว เลยต้องขอออกจากทีมไป ทิ้งไว้ด้วยความทรงจำดี ๆ ที่โหด มัน ฮา ในทีมฟุตบอลราชวินิตบางแก้ว

ที่บอกว่าผมไม่แปลกใจเลยที่เห็น อ.สกล ตามหน้าเพจมากมายในวันนี้ ก็เพราะว่า อ.สกล ผ่านร้อนผ่านหนาวมามาก ทำทีมคว้าถ้วยรางวัลมานักต่อนัก หลายต่อหลายโรงเรียน แม้ผมจะไม่ใช่นักฟุตบอลที่เก่งกาจของอาจารย์ในวันนั้น แต่ผมมีสิ่งหนึ่งที่เหมือน อ.สกล คือ ผมไม่ยอมแพ้ และไม่หยุดทำในสิ่งที่รัก ล้ม 8 ครั้ง ลุก 9 ครั้ง แล้วจะมีวันของเราสักวัน... ขอบคุณอาจารย์สกลครับ

ขอให้น้อง ๆ ทั้ง 2 ทีม โชคดีในนัดชิงฟุตบอล 7 สี ในวันที่ 8 พ.ย. นี้ครับ

“อาจารย์ครับ... ผมอยากเห็นอาจารย์คุมสโมสร”